عبدالعلي دستغيب مي‌گويد: جايزه شعر خوب را خواننده مي‌دهد و چه جايزه‌اي بزرگتر از اين براي شاعر كه شعرش را بخوانند و زمزمه كنند. وي يادآوري كرد: روشهاي فرهنگي بايد عوض و وسيله رشد و نمو فرهنگي فراهم شود؛ نه اينكه به كسي به حق يا ناحق جايزه دهيم، بلكه بايد كار بنيادي صورت ‌گيرد، آن وقت فرهنگي كه حافظ، فردوسي، سعدي و... به وجود آوردند را بهتر خواهيم شناخت. اين منتقد ادبي كه درباره جايزه‌هاي شعري با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، گفت‌وگو مي‌كرد، افزود: امروز در كشور مؤسسات شخصي يا دولتي جوايزي برگزار مي‌كنند؛ اما براي بيشتر و بهتر برگزار شدن اين جوايز، بايد بودجه تامين شود؛ تا جايزه دهنده، از جنبه ديگر، كه جنبه‌اي طنزآميز هم هست. مي‌توان گفت كه چرا به شعر جايزه دهيم؟ اين نوعي صله است كه در قديم به شاعران مي‌دادند. آيا امروز در شرايط فعلي هم لازم است به شعر جايزه داد؟ اصلا فلسفه وجودي جايزه دادن چيست؟ در شرايطي كه ادبيات ايران به جز در موارد اندك از مسير خود منحرف شده است، چه لزومي به اين كار احساس مي‌شود؟ وي تصريح كرد: امروز در شعر، داستان، نمايشنامه و سينما، سخن بازي به ميان آمده و به نظر مي‌آيد وظيفه ادبيات كه بايد عميق‌ترين عواطف جامعه را از غم و شادي بيان كند، به حاشيه رانده شده و به خصوص شعر اينك با زباني صحبت مي‌كند كه زبان فارسي نيست كه شبيه نمونه‌هايي از بعضي شعرهاي پست مدرن اروپا و امريكاست كه معلوم نيست شاعر چه مي‌خواهد بگويد، آيا با مردم حرف مي‌زند يا با خودش صحبت مي‌كند، آيا كارش جدي بوده يا لحظه‌هاي شاعرانه داشته و يا فقط تئوري‌هاي پست مدرني را خوانده و سعي مي‌كند كلماتي را بنويسد و مي‌گويد خواننده بايد معنا را درك كنند؟! اين منتقد ادبي با بيان اين مطلب كه كسي منكر ابداع در ادبيات نيست، يادآوري كرد: آنچه خارجي‌ها به عنوان شعر پست‌مدرن مي‌گويند، شايد در كشور خودشان مستمع زيادي داشته باشد؛ ولي تقليد از آنها در كشور ما با هنجارها و اصول خاص خود تطبيق ندارد كه شاعران پست‌مدرن اين نكته را در نظر نمي‌گيرند. وي جايزه دادن را براي بهبود بازار شعر مؤثر ندانست و اظهار داشت: چه نهادهاي خصوصي و چه دولتي به دو يا سه شاعر جايزه دهند، برد زيادي ندارد. خود شعر بايد طوري باشد كه بتواند گروه وسيعي را جلب كند. شعري كه تنها پنج مستمع را جلب كند كه شعر نيست. امروز با آنكه زمينه‌هاي مساعدي براي پيدايش شعر وجود دارد، اما عصر به حاشيه رانده شدن شعر نشده است. شاعر امروز بيشتر به فرم و كلمه توجه دارد و به معنا توجهي نداشته يا كم توجه دارد كه اين ضايعه‌اي فرهنگي است. بيم دارم اگر همين طور پيش رويم، ديگر ارتباطي ميان آثار ادبي با مردم جامعه وجود نداشته باشد. دستغيب گفت: از نهادهاي فرهنگي دولتي و غيردولتي متوقعيم كه جايزه دادن را طور ديگري تعبير كنند؛ چراكه دادن دو سكه به شاعري در زندگي مادي او تاثيري نخواهد داشت. به جاي اين كارها وسيله ارتباط و گفت‌وگو را ميان شاعران شهرستاني با شاعران تهراني فراهم كنند كه از جايزه دادن بسيار مفيدتر است؛ چون خواندن شعر توسط مخاطب براي شاعر بهترين جايزه است. انتهاي پيام