این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه قصهگویان و داستاننویسان گذشته داستان را از نگاه زمانه خودشان بیان کردهاند، گفت: خواه ناخواه در بازنویسی متون گذشته، گزینشهایی لازم است که باید درست انجام شود و آنچه در داستانها و متون گذشته آورده شده مطابق جامعه امروز بازنویسی شود.
او افزود: امروزه مواجه هستیم با کودک و نوجوانی که داستانهای جدید را که شخصیتپردازی و طرح دارد خوانده پس این نسل دیگر شکل ساده متون کهن را نمیپذیرد.
توزندهجانی بازنویسی آثار گذشتگان را نیاز جامعه امروز دانست و گفت: بازنویسی شکلهای مختلفی دارد و سادهترین شکل آن این است که زبان متن را به امروز برگردانیم تا بچههای امروز از اندیشه گذشتگان آگاه شوند.
این نویسنده سپس با تاکید بر تاثیری که بازنویسی آثار کهن در انتقال فرهنگ هر جامعه دارد بیان کرد: اگر فرهنگی از نسلی به نسل بعد منتقل نشود، این موضوع باعث انقطاع نسلها میشود.
او با اشاره به اینکه ما همواره به بازآفرینی و بازنویسی احتیاج داریم بیان کرد: اگر ادبیات در کلانترین سطح خود هم قرار بگیرد، باز هم باید آثار ادبی بزرگ گذشته را بخوانیم و امکان ندارد اثر ادبیای پیدا کنید که ردپایی از گذشته در آن نباشد.
توزندهجانی در پاسخ به اینکه دور شدن نسل امروز از آثار کهن چه آسیبهایی را میتواند در بر داشته باشد، گفت: این مسئله سبب جدایی کودک و نوجوان از هویت خودش میشود چرا که بسیاری از این حکایتها مسائلی است که به لحاظ جغرافیایی متناسب با سرزمین ماست. همچنین بسیاری از افسانهها و متون کهن از یک غنای زبانی برخوردار هستند؛ بافت و ساخت جملات متون گذشته ایجازی دارد که با کمترین کلمات حرف را منتقل کنند.
انتهای پیام