در آينده‌ نزديك بحث پيوستن به كلاس جهاني مطرح مي‌شود؛ درحاليكه مشكلات زنجيره‌اي خودروي كشور ما هنوز حل نشده است. دكتر تيموري، عضو هيات علمي دانشگاه علم و صنعت ايران، در گفت‌وگو با خبرنگار گروه فني مهندسي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، با بيان اين مطلب، گفت: بحث زنجيره توليد خودرو مثل هر زنجيره ديگري قابل تحليل است. مشكلاتي كه ما در زنجيره خودروسازي داريم، در چهار بخش قابل طرح است. بخش اول، بحث جريان مواد در زنجيره است. يعني اينكه از لحظه‌اي كه خودروساز مواد اوليه‌اش را براي توليد قطعات در اختيار شركتي مثل ساپكو قرار مي‌دهد، ساپكو بتواند با انجام برنامه‌ريزي، اين قطعات را در اختيار انبارهاي ايران‌خودرو قرار دهد تا تبديل به خودرو شود. وي با بيان اينكه جريان مدار در زنجيره، مشكلاتي به دنبال دارد كه بايد مورد تجزيه و تحليل و ارزيابي قرار گيرد، گفت: اينكه حجم انبارها و قطعات، ظايعات در بين اعضا و اينكه چه استانداردهايي در كشور رعايت مي‌شوند، جاي بحث دارد. تيموري، ادامه داد: همه مي‌دانند كه جريان مواد در زنجيره وجود نخواهد داشت؛ مگر اينكه جريان اطلاعات وجود و اطلاعات در دسترس همه به مقداري كه نياز است قرار داشته باشد. هر چقدر بتوانيم جريان اطلاعات را منسجم‌تر و همگام‌تر با تكنولوژي اطلاعات مورد نياز قرار دهيم، در اين صورت در بحث جريان مواد موفق‌تر خواهيم بود. مشكلاتي كه ما در داخل اعضا و بحث جريان اطلاعات داريم، اين است كه چه حجمي از اين اطلاعات از واحدي به واحد ديگر درست انتقال پيدا مي‌كند و دستكاري نمي‌شود. عضو هيات علمي دانشگاه علم و صنعت ايران، مشكلات دسته دوم را به جريان اطلاعات و سيستم‌هاي اطلاعاتي و تكنولوژي اطلاعات مرتبط دانست و گفت: اگر ما بخواهيم جريان اطلاعات و مواد را به صورت منسجم داخل هر عضو برنامه‌ريزي كنيم، اين امر فقط به مدد روابط مناسب در زنجيره بين اعضا قابل شكل گرفتن است. چرا كه اينها داراي شخصيت‌هاي حقيقي و حقوقي متفاوت هستند. تيموري، ادامه داد: اينكه جريان نقدينگي در بين اعضا وجود دارد و اين جريان نقدينگي باعث بقا و دوام اعضاي زنجيره مي‌شود كه يك سري ابعاد مادي دارد؛ ولي بعد معنوي در حال حاضر در سطح دنيا در كليه زنجيره‌ها اوج گرفته است. البته مسائل معنوي در كشور ما خيلي شدت دارد. هرچند كه مسائل معنوي در همه جاي دنيا شدت پيدا كرده است. زيرا برخي از افراد به خاطر مشكلات مادي به مسائل معنوي دامن مي‌زنند تا از صحنه رقابت حذف نشوند، پس سومين دسته از مشكلات، بحث روابط داخل زنجيره‌ها است كه بايد دنبال شود و تا زماني كه اين مشكل حل نشود، عملا مشكل جريان مواد و جريان اطلاعات وجود خواهد داشت. البته اگر بهينه‌سازي موضعي داخل هر عضو انجام دهيم، اين بهينه‌سازي منجر به بهينه‌سازي كل نمي‌شود. ضمن آنكه غيرممكن است بگوييم كه هيچ كجاي دنيا مشكلي در زمينه زنجيره‌ها ندارند. وي ادامه داد: ما بايد ببينيم كه كشورهاي ديگر چطور اين مشكلات را حل كرده‌اند. كاري كه كشورهاي توسعه يافته انجام داده‌اند، اين است كه زنجير را به‌عنوان يك سيستم ديده‌اند و اگر اين سيستم به صورت يكپارچه مديريت نشود، حتما دچار مشكل خواهد شد. پس بنابراين نه فقط مديريت در سطح اعضا؛ بلكه در سطح كل زنجيره قابل طرح است. اگر اين كار اتفاق بيافتد، مديريتي پا مي‌گيرد به اسم مديريت زنجيره عرضه و اين، جزو جديدترين فلسفه‌هاي مديريت توليد به حساب مي‌آيد كه فراتر از يك عضو عمل مي‌كنند و به مديريت در سطح كلي‌تر از يك عضو يعني زنجيره نياز دارند. براي اينكه ما بتوانيم مشكل روابط را در زنجيره و بالطبع، مشكل جريان اطلاعات و بعد، مشكل جريان مواد را حل كنيم، بايد داراي شوراي مديريت زنجيره عرضه باشيم. پس بنابراين مشكل را زماني مي‌توانيم حل كنيم كه به بهترين شكل ممكنه زنجيره را مديريت كنيم. به اين مقوله هم زماني مي‌توانيم برسيم كه داراي شورايي باشيم كه اين شورا به صورت مجازي كل زنجيير را تحت بررسي قرار دهد و مديريت كند. تيموري، ادامه داد: ما اميدواريم كه اين شورا چنين تفكري را در كشور و در تمام زنجيره‌ها شكل دهد. زيرا با يكپارچه كردن نگرش مديريت در سطح زنجيره عرضه، مي‌توانيم تمام مشكلاتي كه در داخل زنجيره‌ها داريم را برطرف كنيم؛ مگر اينكه در مديريت خود زنجيره دچار مشكل شويم. عضو هيات علمي دانشگاه علم و صنعت ايران، گفت: هر تامين‌كننده، بايد استانداردهايي داشته باشد براي اينكه عضو ديگر دچار مشكل نشود. تعيين اين استانداردها هم كار سختي نيست. تنها كفايت مي‌كند كه استاندارد محصول نهايي يعني خودرو را مشخص كنيم. وقتي تامين‌كننده‌ها به اين استانداردها رسيدند، آنوقت پاسخگوي استاندارد ما خواهد بود و متناسب با آن مي‌توانيم قطعات را در اختيار توليدكننده خودرو قرار دهيم تا توليد اتومبيل در حد استاندارد باشد. وي ادامه داد: ذهنيتي كه متاسفانه ما داريم اين است كه فكر مي‌كنيم هر چقدر تكنولوژي‌هاي ما بروزتر باشد، لزوما به نفع ما خواهد بود. درحاليكه اين طور نيست. تكنولوژي، يك نقطه سر به سر دارد. اگر به نقطه سر به سر نرسيده باشد، لزومي به استفاده از تكنولوژي بروز احساس نمي‌شود. اگر هم استفاده كنيم، زيان‌آور خواهد بود. بزرگترين نكته‌اي كه وجود دارد، اين است كه براي بهبود يك زنجيره، دو عامل مادي و معنوي مهم است. مديريت زنجيره تامين، بايد هر دو عامل را تامين نمايد. يعني هم بحث مادي و هم بحث معنوي را حل كند و اعضاي بزرگ، بايد بدانند كه لازم است براي اعضاي كوچكتر هزينه كنند و البته اعضاي كوچك، نبايد اعضاي بزرگ را فراموش كنند و اين، به يك كار فرهنگي نياز دارد. وي ادامه داد: استراتژي توليد خودروهاي ما اين بوده است كه مهندسان داخلي ما توانمند شوند. در طراحي اتومبيل اين سرمايه‌گذاري بوده كه در طي چند سال خودروسازي ما انجام داده است. يكي از استراتژي‌هايي كه ما دنبال كرده‌ايم، توانايي در طراحي بوده است و اينكه بتوانيم مجموعه‌اي كامل به اسم خودرو طراحي كيم. اين نبوده است كه ما در ساليان گذشته قطعات خودرو را نتوانسته‌ايم طراحي كنيم؛ ولي ما مي‌دانيم كه طراحي اجزا هيچ وقت به مفهوم طراحي كل نمي‌باشد. بايد پذيرفت كه يك شركت كه بحث طراحي را تازه شروع كرده است، قاعدتا نمي‌تواند بدون نقص باشد. قاعدتا خودروهايي كه طراحي مي‌شود، داراي عيب و نقص‌هايي حداقل در شكل توليد انبوه مي‌شوند. كما اينكه تمام كشورها با اين مساله روبه‌رو بوده‌اند. تيموري، ادامه داد: ارزيابي عملكرد و بهبود مستمر در سطح زنجيره بايد اتفاق بيافتد. آينده هرگز از ما گرفته نشده است. آينده فرا مي‌رسد و اگر ما برنامه مناسبي براي آينده داشته باشيم، قطعا بهتر از امروز خواهد بود. منوط به اينكه از گذشته‌، به نحو احسن براي آينده‌مان استفاده كنيم. پيوستن به WTO متعلق به يك بحث بزرگتر است؛ به اسم آزاد گذاشتن كشورهاي رقيب. يعني باز كردن بازارهاي داخلي به روي كشورهاي ديگر. البته بحثي كه در سطح جهان مطرح است، توليد در سطح كلاسي جهاني است. تيموري، در پايان، گفت: چيزي كه ما بشدت به آن نياز داريم، اين است كه بايد زنجيره‌مان را بنحو مناسبي مديريت كنيم و آماده باشيم كه اين زنجيره‌ها را به كلاس جهاني ببريم. اگر به WTO بپيونديم و توليدي پايين‌تر از سطح كلاس جهاني داشته باشيم، عملا حذف خواهيم شد. حتا حمايت‌هاي دولت هم در اين زمينه نمي‌تواند كارساز باشد. انتهاي پيام