يك شاعر معتقد است: شعر نبايد تابع جايزه‌ها باشد. شعر اگر جايزه‌يي باشد، ديگر شعر نيست. قادر طهماسبي (فريد) در گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، تصريح كرد: امروز به داستان بيشتر جايزه مي‌دهند، اين موضوع اصلا اهميتي ندارد، چراكه شاعر با بوي سيب زنده است و نيازي ندارد كه به اين مسائل توجه شود. شاعر كار خود را مي‌كند و درواقع‌ بايد مشوق خود باشد. وي جوي كه اخيرا در شعر پديد آمده است را نابه‌سامان توصيف كرد و گفت: هر چه را كه بافته‌اند و شبيه به شعر بود، نامش را شعر گذاشته‌اند و اين مسائل باعث شده است هر مقوله‌اي را چون به‌نام شعر جا زده‌اند، بين مردم و شعر فاصله‌اي ايجاد شود و مردم ديگر از شعر استقبال نكنند. درواقع مردم با شعر قهر نكرده‌اند؛ بلكه جرياناتي اتفاق افتاده كه مردم به اين جا كشيده شده‌اند. طهماسبي عنوان كرد: امروز هر نوشته‌اي را كه به صورت پلكاني مي‌نويسند، مي‌گويند شعر است و كسي نمي‌تواند ثابت كند كه شعر نيست. فرد جسوري هم كه وجود ندارد تا مرزي براي شعر تعيين كند. اگر ما هم حرفي بزنيم مي‌گويند استعداد جوانان را سركوب مي‌كنند. درنتيجه گذاشته شده كه به داستان اهميت بيشتري دهند و به شعر كمتر اهميت داده شود. وي فروش كتاب‌هاي شعر را در كم توجهي و جايزه برگزار نكردن براي آن مؤثر دانست و ادامه داد: در اين چند سال فروش شعري تاثير زيادي داشته و ضربه محكمي به ما زده است، تا ما حرفي در اين باره نداشته باشيم. اين شده كه انگيزه‌هاي شاعران از بين رفته است. البته شاعر نبايد به اين مسائل توجه كند و بايد به كارش ادامه دهد. اگر امروز جايزه‌ها را زيادتر كنند، خيلي‌ها براي جايزه گرفتن به شعر رو مي‌آورند و خزعبلاتي را به جاي شعر جاي مي‌زنند و بازار را آشفته‌تر از اين چيزي كه اينك هست، مي‌كنند. طهماسبي همچنين متذكر شد: اگر به شاعري مي‌خواهند كمك كنند، طور ديگري اين كار را انجام دهند. اگر از ميان يكصد شاعر از پنج نفر تجليل شود، بقيه ناراحت مي‌شوند. در داستان‌نويسي مي‌شود اين موضوع را توجيه كرد و گفت كه داستان‌نويس تلاش بيشتري كرده، ولي شعر گريه است و نمي‌توان گفت اين جايزه براي تو چون بيشتر گريه كردي، گريه كردن كه تشويق نمي‌خواهد، شاعر بايد بهانه دستش باشد كه خوب گريه كند. انتهاي پيام