• پنجشنبه / ۵ مهر ۱۳۹۷ / ۱۰:۳۵
  • دسته‌بندی: ایسنا+
  • کد خبر: 97070502971
  • خبرنگار : 71410

چرا زنان به تماشای فوتبال زنان نمی‌روند؟

چرا زنان به تماشای فوتبال زنان نمی‌روند؟

بوق آبی بزرگ را گرفته جلوی دهنش و بی‌وقفه بوق می‌زند. یک‌دفعه توی چشم‌های من نگاه می‌کند و می‌گوید: «بلند بگو ایران! امروز تعدادمون زیاد نیست. باید با انرژی تشویق کنیم بچه‌ها رو.» راست می‌گفت؛ ‌ تعدادمان زیاد نبود. دقایق اول بازی فقط ۴ نفر بودیم و این اصلا خوب نبود.

در حالی که «حضور در ورزشگاه‌ها» چند سالی است تبدیل به یکی از نمادهای حقوق زنان شده است اما عجیب است که کمتر زنی برای تماشاچی‌شدن در ورزش زنان تره خرد می‌کند.

دختران فوتبال ایران صبح ۴ تیرماه در قالب یک بازی تدارکاتی در ورزشگاه آرارات تهران به مصاف تیم ملی فوتبال اردن ‌رفتند و با نتیجه ۴ بر ۲ پیروز شدند اما جمعیت چندانی در ورزشگاه نبود تا با دختران قهرمان ایران در این شادی سهیم شود، ایستاده برایشان کف بزند، بوق بزند و به وجودشان افتخار کند.

این بازی ساعت ۱۱ صبح شروع شد؛ ساعتی که هرچند زمان مناسبی برای برگزاری یک مسابقه پرشور و مخاطب نیست اما حتما باید تا اندازه قابل توجهی مخاطب داشته باشد.

اولش چهار نفر بودیم. من و سه دختر دیگر که تعدادمان چندان برای جیغ‌زدن و تشویق‌کردن کافی نبود. یکی از دخترها با خودش بوق آورده و دارد تمرین می‌کند که چطور بوق بزند و می‌گوید: «الکی؛ مثلا من ممد بوقی‌ام.» بوق آبی بزرگ را گرفته جلوی دهنش و بی‌وقفه بوق می‌زند. یک‌دفعه توی چشم‌های من نگاه می‌کند و می‌گوید: «بلند بگو ایران! امروز تعدادمون زیاد نیست. باید با انرژی تشویق کنیم بچه‌ها رو.»

کم‌کم زیادتر شدیم؛ ۱۰ نفر. خانم میان‌سالی به جمع اضافه شد که سعی می‌کرد با بوق‌زدن و تشویق‌کردن به جایگاه تماشاچیان هیجان بدهد. گفت: «دخترم امروز تو زمین توپ‌جمع‌کنه. خیلی از این بابت ناراحت بود چون دختر مغروریه. اما پدرش بهش گفت ناراحت نباش. همه بازیکنای مهم جهان اولش توپ‌جمع‌کن بودن مثل رونالدو.» دوباره شروع می‌کند به بوق زدن و می‌گوید: «آخ آخ. همش واسه بچه‌های خودمون بوق زدم. الان این اردنی‌ها ناراحت می‌شن. فکر می‌کنن ما میزبان خوبی نیستیم.»

نیمه اول بازی در جریان بود و همچنان به جمع ما اضافه می‌شد. دیگر ۳۰ نفری شده بودیم. یک نفر گفت: «خدا رو شکر! امروز خیلی بیشتر اومدن. بازی قبلی اصلا خوب نبود. هیشکی نیومده بود.»

گل اول را اردن می‌زند و سکوتی جمع ۳۰ نفره ما را فرا می‌گیرد. یکی از دخترها داد می‌زند: «تشویق کنید. بگید ایران چیکارش می‌کنه؟ سوراخ سوراخش می‌کنه.» دیگری می‌گوید: «باید یه جوری بگیم که اردنیا بفهمن. مثلا بگیم: السوراخ! السوراخ!» می‌خندیم.

دختران ایران اما در فاصله کمی به اردن گل می‌زنند و دوباره شادی برمی‌گردد به جایگاه تماشاچیان و بعد به فاصله کمی گل دوم برای دختران ایران ثبت می‌شود. سهم دختران ایران در این بازی ۴ گل و سهم دختران اردون دو گل بود؛ پیروزی که برای تیم فوتبال ایران شادی زیادی به همراه داشت.

یکی از دخترهایی که کنارم نشسته بود، گفت: «دیشب تو توییتر غوغا بود. فکر کردم امروز جمعیت بیشتری بیاد اما عجیبه. هیشکی نیومده!»

راست می‌گفت. نسبت به آن حجم از هشتگ‌های توییتری که در حمایت از ورزش بانوان به اشتراک گذاشته می‌شود، جمعیت چندانی به ورزشگاه نیامده بود.

زنان ایرانی سال‌های زیادی است که در تلاش برای حضور در استادیوم هستند تا بتوانند بازی‌های ملی و باشگاهی را به طور آزادانه تماشا کنند. مثل همه کشورهای دنیا اما این حق سال‌هاست که از زنان ایرانی سلب شده است. با این حال زنان ایرانی هیچ تمایلی برای حضور در مسابقات فوتبال زنان و تشویق کردن آنها از خودشان نشان نمی‌دهند. هرچند که در نظر گرفتن ساعت نامناسب برای برگزاری مسابقات زنان هم در این عدم استقبال بی‌تاثیر نیست.

شما در این‌باره چه فکر می‌کنید؟ چرا زنان به تماشای ورزش زنان نمی‌روند؟

ایسنا - سهیلا صدیقی

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۵ ۱۱:۱۳

خب زنن دیگه

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۵ ۱۲:۳۳

به نظر می‌رسد مردم ایران صرفا به دنبال آزادی های دموکراتیک هستند بدون اینکه تعریفی از آزادی داشته باشند یا بدانند که آن آزادی با گذشته و فرهنگ ایرانی و اسلامی‌شان ارتباط دارد یا خیر؟ این‌طور به نظر می‌رسد که حتی اگر ورزشگاه ها را برای خانم‌ها باز بگذارند پس از مدتی اقبال بانوان به تماشای این ورزش کم می‌شود. می‌توان پیش‌بینی کرد که شاید 1 سال پس از باز شدن ورزشگاه‌ها 70-80 درصد جمعیت را مردان تشکیل خواهند داد. بسته بودن جامعه ایران بر این محدودیت‌ها دامن می‌زند و اجازه فکر کردن به نوع آزادی دموکراتیک را نمی‌دهد.

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۵ ۱۲:۴۲

چرا زنان به تماشاي فوتبال زنان نمي روند؟ چون اصلا اطلاع رساني درباره مسابقات زنان انجام نمي شود. حتي رسانه هاي ورزشي هم خوب اين رويدادها رو پوشش نميدن. ما از كجا بايد متوجه بشيم؟

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۵ ۱۳:۲۰

به خاطر این که دغدغه های یک خانم خیلی مسائل مهم تری رو در بر می گیره. خود شما از مادر و یا خواهرتون سوال کنید ببینید آیا جز پنج تا از دغدغه های اصلی شون استادیوم رفتن هستش؟

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۷ ۱۴:۱۶

دلیل نمیشه اگر دغدغه همه نیست هیچکی بهش نپردازه ...دغدغه بنده هم نیست و اصلا علاقه به فوتبال ندارم ولی دلیل نمیشه بگم بقیه هم نباید برن ... دموکراسی زمانی معنا داره که حقوق اقلیت و خواسته‌های اونها بهش بها داده بشه وگرنه اکثریت توی همه جوامع که این چیزا باب میلشون هست....

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۵ ۲۲:۰۳

سلام، شما بگو اگه زنا شاخ و دم ندارند و می توانند به ورزشگاه بیان چرا امروز نباید می رفتن شهراورد

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۷ ۰۹:۰۸

فوتبال زنان خیلی زیباتر از فوتبال مردانه وچنان خشونت ووونداره وبازی سالمی به نمایش میزارن وخیلی اخلاق مهربانه وارامی دارن ...

avatar
۱۳۹۷-۰۷-۰۷ ۱۴:۲۰

مگه چند درصد مردها میرن استادیوم؟..زنها هم همون..مساله سر اینه که به همون انداز‌‌ه ای که برای مردها تبلیغ و تشویق میشه برای این بخش هم بشه ..اون دوستانی که میگن این دغدغه مردم نیست بله ممکنه نباشه اما اگر بدونن که همین استادیوم رفتن چقدر میتونه تو روحیه ادمها و تخلیه ورانیشون تاثیر بگذاره فقط نوک دماغشون رو نمیبینن..در ضمن باید بر فوتبال بانون هم تبعیضهای مثبت در نظر بگیرن و بیشتر تبلیغ کنن تا مردم اصلا اشنا بشن اونقت معلوم میسه چقدر میرن چقدر نمیرن