"آشنایی دیرینه‌ای با رئوس آخرین معاهده صلح داریم. اکنون زمان آن فرا رسیده است که با تلاش‌های آمریکا برای مذاکرات مستقیم صلح خاورمیانه همگام شویم."

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) نویسنده پایگاه خبری بریسبین‌تایمز استرالیا در تحلیلی با عنوان "طرح دومی برای صلح در خاورمیانه وجود ندارد"، به بیان دیدگاه‌های شخصی خود در ارتباط با صلح خاورمیانه، گفت‌وگوهای طرف‌های اسرائیلی و فلسطینی و تلاش‌های آمریکا در قالب سفر‌های جان کری به منطقه پرداخته است. در این تحلیل آمده است: « صحنه‌ای در سریال "باد غربی" وجود دارد که مشاوران رئیس‌جمهوری آمریکا به او در مورد ارائه پیشنهادی دیگر در رابطه با صلح خاورمیانه هشدار می‌دهند.

تابی (یکی از شخصیت‌های مجموعه ی تلوزیونی "باد غربی") به بارتلت (یکی از شخصیت‌های همان مجموعه در نقش رئیس‌جمهور) می‌گوید: راه رسیدن به جایزه نوبل، راه رسیدن به یک شکست شکوهمند است.

این اشاره‌ کوچک حاوی هشداری خردمندانه، در ناکامی بیل کلینتون، رئیس‌جمهوری اسبق آمریکا در آخرین ساعات ریاست خود در ماه ژانویه سال 2001 میلادی نمود پیدا می‌کند. وی آن زمان از یاسر عرفات، رئیس فقید تشکیلات خودگردان فلسطین، مصرانه خواست تا با برنامه صلح آمریکا و تشکیل یک کشور فلسطینی موافقت کند.

نمایندگان سابق اسرائیل و فلسطین طی دو سال مذاکره به پیمان صلح ژنو در سال 2003 میلادی رسیدند و طرح کلی شناخته شده‌ای را برای رسیدن به توافق تایید کردند. "طرح صلح عربی" نیز که برای نخستین بار در سال 2002 میلادی پیشنهاد شد، با همین قصد ارائه شد.

پیش از ناامید شدن، باید نقش موفقیت‌آمیز وهمچنین میانجی‌گری جیمی کارتر، رئیس‌جمهوری اسبق آمریکا را در پیمان صلح کمپ دیوید به یاد بیاوریم که منجر به معاهده صلح میان مصر و اسرائیل در سال 1979 میلادی شد. این معاهده همچنان تا به امروز پا برجاست.

انور سادات، رئیس‌جمهوری اسبق مصر و مناخیم بگین، نخست‌وزیر سابق اسرائیل خطرات قابل توجهی را در ایجاد این معاهده متحمل شدند و به سبب تلاش‌هایشان در این راه، جایزه صلح نوبل سال 1979 میلادی را به طور مشترک دریافت کردند.

طبق یک اتفاق نظر جمعی، بن بست موجود در روابط میان فلسطین و اسرائیل، بدون رهبری آمریکا ادامه خواهد داشت.

استرالیا پیشتر این مساله را در دیدار اخیر ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه انگلیس از این کشور اعلام کرده است. هیگ از استرالیا خواسته بود تا برای حل این مساله به او بپیوندد.

از آن زمان جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا پنج بار به اراضی فلسطینی و اسرائیل آمد ( در روزهای اخیر نیز ششمین سفرش را انجام داده است) تا مقدمات از سرگیری مذاکرات صلح خاورمیانه را فراهم کند.

طرح‌ بندی معاهده صلح به خوبی شناخته شده‌ است و توسط باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا، طی دیدارش از اسرائیل در 21 مارس با الگوی "دو کشور برای دو ملت" جمع‌بندی شده است.

یک اتفاق نظر بین‌المللی وجود دارد که طبق آن نقاط آغازین باید مرزهای سال 1967 میلادی باشند. این مساله باید موضوع توافق در مورد معاوضه زمین باشد.

هر راه حلی با هدف ایجاد یک وضع باثبات برای فلسطینیان باید تابع پشتوانه امنیت اسرائیل و اشتراک در بیت‌المقدس باشد.

هنری کیسینجر، دیپلمات معروف آمریکایی گفته چندین سال قبل در ضیافت شام با یاسر عرفات، رئیس سابق سازمان آزادی بخش فلسطین، درباره حل مسائل به اصطلاح مرتبط با وضعیت نهایی گفت و گو داشت. عرفات در آن هنگام و در آن دیدار راه‌حل‌هایی را در ارتباط با بیت‌المقدس پیشنهاد داد و برای اثبات این مساله که تقسیم شهر تا چه حد ممکن است، فردی را فرستاد تا نقشه شهر را بیاورد.

در اینجا تناقضی وجود دارد، ما طرح‌بندی‌ها را می‌دانیم اما دستیابی به آنها دشوار است.

اسرائیلی‌ها بر روی مساله امنیت و فلسطینی‌ها بر روی خطوط مرزی سرزمین‌شان تمرکز کرده‌اند.

ما به راحتی می‌توانیم فشارهایی را که پیش روی رهبران طرفین است، درک کنیم. با این حال، با حفظ روابط دوستانه با دو طرف، باید این موضوع انکارناپذیر را درک کنیم: طرح دومی وجود ندارد. چاره دیگری برای مرزهای 1967 با توافق معاوضه زمین برای فلسطینی‌ها و با پشتوانه امنیت اسرائیل وجود ندارد. دو کشور برای دو ملت. و نه چیز دیگر.

دوستان اسرائیل و دوستان فلسطین باید تصدیق کنند که یک خستگی و درماندگی برای دو طرف وجود دارد هم در میان رهبران و هم در میان مردمشان.

جنگ غزه به بسیاری از اسرائیلی‌ها ثابت کرد که درصورت بازگشت به سرزمین‌های واگذار شده، با حمله مواجه می‌شوند.

فلسطینی‌ها به شهرک سازی‌های تجاوزگرایانه اسرائیلی‌ها اشاره می‌کنند که یک روزنامه اسرائیلی اخیرا آن را به عنوان انفجار جمعیتی شهرک‌نشینان توصیف کرده است. در گزارش مذکور عنوان شده که جمعیت شهرک‌نشینان اسرائیلی در کرانه باختری در 10 سال از 190 هزار تن به 385 هزار تن رسیده است.

اما حقیقت بی رحم همین است: طرح دومی وجود ندارد.

برای دستیابی به سازشی غیرقابل اجتناب، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل به تمامی تجربیات چندین ساله و انعطاف پذیریش نیاز دارد.

بنیامین نتانیاهو در تشکیل دولت جدید خود، نسبت به تعهد خود مبنی بر راه حل دو کشوری با به کارگیری تزیپی لیونی، وزیر خارجه سابق که مسئول از سرگیری مذاکرات صلح است، اطمینان خاطر داد.

محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین در سخنرانی خود خطاب به مجمع عمومی سازمان ملل در نوامبر سال گذشته میلادی بار دیگر تعهد فلسطینیان را مبنی بر انجام مذاکرات تایید کرد. او تعهدی را در راستای حمایت از تلاش‌های اخیر جان کری مجددا بیان کرد.

هر دو طرف باید به انجام مذاکرات مستقیم بدون شرط قبلی رضایت دهند اما موفقیت این امر در گرو آن است که هر کدام از طرفین در این راستا گامی مهم بردارند.

فلسطینی‌ها باید بر سر قول خود در راستای آتش بس غزه در نوامبر سال 2012 میلادی پایبند بمانند و تمامی حملات موشکی به جنوب اسرائیل را خاتمه دهند. اسرائیل نیز باید شهرک‌سازی‌های جدید خود در سرزمین‌های فلسطینی را متوقف کند.

حملات موشکی غزه وجهه و اعتبار فلسطینی‌ها به عنوان یکی از شرکای صلح را خدشه دار کرده است. فعالیت شهرک‌سازی نیز غیرقانونی است و اطمینان به نیت‌ اسرائیلی‌ها را برای مذاکره خدشه‌دار می‌کند.

این اقدام حقیقت‌هایی را ایجاد می‌کند که به طور بالقوه امکان پذیری تشکیل کشور فلسطینی در آینده را خدشه‌دار می‌کند.

در اینجا مساله بنیادی دیگری وجود دارد: دموکراسی در اسرائیل. اما حقیقت هم اکنون این است که دوام دموکراسی اسرائیلی نیازمند وجود کشور فلسطینی مستقل است.

بدون تحقق این امر، اسرائیل گرفتار می‌شود؛ در حالی که جمعیت اعراب حاضر در اسرائیل رو به فزونی می‌روند آنها نمی‌توانند به عنوان یک کشور یهودی حقوق مدنی یکسان و کاملی را برای آنها در نظر بگیرند.

تصمیم استرالیا در مورد دادن رای ممتنع به تشکیل "کشور ناظر غیر عضو فلسطین" در جلسه مجمع عمومی سازمان ملل همانند رای انگلیس، آلمان و 38 کشور دیگری که به این امر رای ممتنع دادند، بیانگر این است که تنها اساس پایدار برای حل این نزاع، مذاکرات مستقیم میان اسرائیل و فلسطین است.

امیدواریم که از سرگیری روند صلح پیشنهادی اوباما در نهایت منجر به نقشی سازنده برای سازمان ملل شود. با وجود این، برنامه تبدیل شدن فلسطین به کشوری مستقل نه در میان قطعنامه‌های سازمان ملل و نه در میان سازمان‌های بین المللی قرار دارد.

همانطوری که باراک اوباما در ماه مارس سال جاری میلادی در بیت‌المقدس گفت: "صلح باید در میان مردم ایجاد شود، نه فقط در میان دولت‌ها". تمامی اعضای جامعه بین‌الملل باید اسرائیلی‌ها و فلسطینیان را به مشارکتی سازنده تشویق کنند. هیچ یک از ما طرح دومی را پیش رو نداریم.»

انتهای پیام