کارگردان سابق «سنجد»، دربارهی سپردن کارگردانی این مجموعه عروسکی به نگار استخر، عنوان کرد: وقتی حرفمان شنیده نمیشود روی دلمان گیر میکند. ما میگوییم «سنجد» را ندهید دست مجریاش.
او تصریح کرد: آن خانم، اصلا هنرمند درجه یک، ولی چرا یک کاری که 10، 15 نفر سالها برایش کار کردند را میدهند دست دیگری؟ به قول سهراب سپهری چشمها را باید شست جور دیگر باید دید.
امیر فیضی که هم اکنون انیمیشن «قصههای من و آقاجان» را بر روی آنتن شبکه پویا دارد، در گفتوگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران ( ایسنا)، در ادامه مطلب بالا گفت: ما در هفته، هشت دقیقه «سنجد» را پخش میکردیم ولی بیننده داشت الان هر روز «خاله خانومها» خودشان را میکشند و آخرش بچهها به راحتی از این برنامهها رد میشوند.
او دربارهی اینکه چرا انیمیشنهای عروسکی نظیر «ماردوش» دیگر ساخته نمیشوند؟ گفت: چون آدمها نیستند؛ آنهایی که آن کارها را تولید میکردند فراری شدند، مثلا قضیه خودم با برنامه «سنجد» تلویزیون، چرا نماندم؟ چون وقتی یک مدیر میرود و مدیر دیگری میآید دقیقا انگار ما گناهکارهایی بودیم که در دورههای قبلی کار میکردیم و باید حذف شویم و من با اینکه تخصصم کار کودک است، چند سالی است که کار نکردم.
این کارگردان ادامه داد: وقتی حمایت نمیشویم، وقتی پشتوانه وجود ندارد و وقتی به فرد اعتبار داده نمیشود و به راحتی «امیر فیضی»، «مسعود کرامتی» و حتی «مرضیه برومند»ش را حذف میکنند و بعد عروسک «سنجد» را که سالها یک گروه روی آن زحمت کشیدند، میدهند دست عروسکگردانش و میگویند برو بساز کاملا معلوم است که انیمیشنسازی جواب نمیدهد.
وی افزود: روند تولید باید جوری ادامه داشته باشد که افراد حفظ شوند و نیروهای جدید در همان راستا بیایند نه اینکه همه چیز را حذف کنند. الان همین شبکه دو که برایش بالای سه، چهار هزار دقیقه سریال ساختم، اگر اسمم را بگویید نمیشناسند.
فیضی درباره شتابزدگی در ساخت و آماده سازی کارهای مناسبتی نیز گفت: نمیتوان بحث شتابزدگی را در روند تولید خیلی دخالت داد چون به هر حال تولید هر کاری زمان میبرد.
کارگردان سابق «سنجد» با اشاره به انیمیشن رمضانی «قصههای من و آقا جان» بیان کرد: در این کار هم چون موضوعش با ماه رمضان مناسبت داشت و میخواستیم حتما آن را به پخش در ماه رمضان برسانیم، در مراحل پایانی کار تحت فشار بودیم. نمیگویم شتابزدگی تأثیری در کار ندارد قطعا دارد ولی با بحرانی که صداوسیما در این یکساله با آن درگیر بود شاید اگر مثل پروژههای دیگر روند عادیاش ادامه داشت ما دچار شتابزدگی در تولید نمیشدیم.
او خاطرنشان کرد: در کشور ما به خاطر زمانبر بودن و صنعتی بودن انیمیشن، به هیچ وجه به آن نگاه نشده است. تزریق پول و اسپانسرهایی که باید باشند وجود ندارد. من سالها پیش برای شبکه دو انیمیشن ساختم ولی چون خیلی حمایت نشد انیمیشنسازی را رها کردم.
فیضی معتقد است: عرصهی انیمیشن باید به گونهای باشد که انیمیشنساز از آمدن درآمدهای به موقع مطمئن باشد، همچنین باید نیروهای جوان وارد این عرصه شوند نمیدانم چرا بچهها تنبلی میکنند و همه فقط به دنبال بازیگر شدن و کارگردان شدن هستند و نمیآیند مثلا بگویند من میخواهم استاپموشن یاد بگیرم. ما انیماتور استاپ موشن در ایران شاید به اندازهی انگشتهای دو تا دست هم نداشته باشیم.
وی در بخش دیگری از گفتوگوی خود گله کرد: هر کسی میخواهد وارد گروه کودک یک شبکه شود، باید ابتدا ببینند آیا در طول سالهای قبل کار خوب کرده است. در حالی که هر کسی میخواهد کار یاد بگیرد اول یک کار کودک میدهند دستش و میگویند کار کودک است دیگر، چیز خاصی نیست.
این کارگردان برنامههای کودک افزود: انیمیشن سختتر است چون تخصصی است و آدم متخصص، زمان و امکانات مالی میخواهد. گاهی عشق و علاقهی افراد پشت ماجراست اما این عشق و علاقه تا یک حدی ادامه دارد و از آن به بعد وقتی نیروها پراکنده شوند نمیشود کار کرد.
او در پاسخ به پرسش خبرنگار ایسنا مبنی بر اینکه چقدر لازم است پیام به صورت غیرمستقیم به مخاطب کودک منتقل شود؟ بیان کرد: بی بر و برگرد، پیام باید غیرمستقیم منتقل شود؛ یعنی باید آنقدر پیام در لایههای درونی کار تنیده شود که واقعا کودک حس نکند که یک مجری مانند قدیم جلویش نشسته و میگوید مسواک بزن یا فلان کار را انجام بده.
فیضی افزود: دقیقا آن انیمیشنهایی موفقتر هستند که پیام و آنچه را که میخواهند منتقل کنند در دل قصههایشان میگذرند و آنقدر خوب و ظریف به آن میپردازند که نکتهای را که میخواهند، کودک برداشت میکند ولی متاسفانه در کشور ما به ویژه از زمانی که روند تولید برنامههای زنده کودک که در آنها یکسری میآیند بالا و پایین میپرند و جیغ و داد میکنند، یکسری از پیامها را مستقیم منتقل میکنند.
او ضمن بیان اینکه تاثیرگذاری گفتار مستقیم به گروه سنی کودکان هم بستگی دارد، ادامه داد: انتقال مستقیم پیام کل کار عروسکی و کار کودک را در کشور ما از بین برد. چون یک عروسک و یک خاله خانوم که تعدادشان هم زیاد است، به تلویزیون میآورند. مگر آنها چقدر میتوانند نمایش زنده اجرا کنند؟ من معتقدم 90 درصد از این دوستان آن توان مورد نظر را ندارند، حتی اگر توان هم داشته باشند چقدر میتوانند در روند یک برنامه زنده بدون اشتباه یک پیامی را غیرمستقیم انتقال دهند؟
این کارگردان کارهای کودک در پایان اظهار کرد: متاسفانه شوراها، ممیزیها و سلیقههای بعضی از افراد ماجرا را به این سمت سوق میدهد که مجبور میشویم در روند یک کار نمایشی پیام بدهیم در حالی که باید بگذاریم خود قصه پیام دهد.
به گزارش خبرنگار ایسنا، امیر فیضی حدود 25 سال است که به کار کودک و عروسکی میپردازد. «سنجد»، «ماتاتا»، «قارقار جیکجیک»، «نامههای بالدار» و ... از جمله کارهای اوست.
وی اخیرا انیمیشن «قصههای من و آقاجان» را که به تهیهکنندگی مرکز پویانمایی صبا در ماه رمضان پخش میشود، کارگردانی است.
انتهای پیام
نظرات