• سه‌شنبه / ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹ / ۰۷:۴۷
  • دسته‌بندی: فرهنگ حماسه
  • کد خبر: 99021611139
  • خبرنگار : 71451

اقامه نماز با دست و پا و چشم‌های بسته

اقامه نماز با دست و پا و چشم‌های بسته
تصویر تزیینی است

یکی از بچه‌ها برخاست تا نماز را به حالت عادی اقامه کند، اما قهقهه سربازان امنیتی بعث که مست بودند، فرصت این کار را به هیچ کدام از ما نداد.

به گزارش ایسنا،‌ جعفر مزیدها از آزادگان دوران هشت سال دفاع مقدس است. او روایت می‌کند: پس از اسارت و انتقال به پشت خط مقدم عراقی‌ها و یک هفته حبس در زندان‌های بصره، نماز را با دست و پا و چشم‌های بسته خواندیم؛ آن هم بدون اینکه جهت قبله را بدانیم. ما باید طوری نماز را اقامه می‌کردیم که بعثی‌ها متوجه نشوند.

یک هفته بعد، ما را که حدود ۵۰ نفر بودیم، به سازمان امنیت بغداد منتقل کردند و در اتاقی به ابعاد ۶ در ۴ متر، که یک پتو کف آن را می‌پوشاند، حبس کردند. این اتاق یک دریچه داشت که از طریق آن، نور خورشید بر روی دیوارسلول می‌افتاد. به همین دلیل توانستیم جهت صحیح قبله را پیدا کنیم.

همان روز، یکی از بچه‌ها برخاست  تا نماز را به حالت عادی اقامه کند، اما قهقهه سربازان امنیتی بعث که مست بودند، فرصت این کار را به هیچ کدام از ما نداد. آن‌ها با انداختن آب دهان از پشت دریچه و دادن فحش و ناسزا، ما را مجبور کردند تا نماز را به صورت نشسته اقامه کنیم.

آن  روز، روز جمعه اول فروردین ۶۵ بود و ما به خیال اینکه سال، در ساعت یک بعد از ظهر تحویل می‌شود، به یکدیگر تبریک گفتیم و از خداوند، آزادی بچه‌ها از بند اسارت را طلب کردیم. چند روز بعد، ما را به اردوگاه رمادی ۱۰ منتقل کردند. در آنجا نیز، تا یک هفته نماز را در زیر پتو می‌خواندیم.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.