• دوشنبه / ۱۵ آذر ۱۴۰۰ / ۰۸:۳۱
  • دسته‌بندی: آذربایجان شرقی
  • کد خبر: 1400091511111
  • خبرنگار : 50256

۳۴ سال منتظرت بودیم...

۳۴ سال منتظرت بودیم...

ایسنا/آذربایجان شرقی پسری که مادرش را ۳۴ سال در انتظار گذاشته بود، تا نشانی از او بیابد،  بعد از این همه سال بالاخره به آغوش خانواده‌اش بازگشت. پیکر شهید محمد نوری زاده شناسایی و قلب منتظر خانواده‌اش را تسکین بخشید.

مادرش در طول این سال‌ها برای خود شاعری شده است. گویی در غیاب فرزندش، سیر در عالم شعر، مرهمی برای جای خالی دستان در انتظارش باشد.

فرزند دلبندش سال‌ها به عنوان شهید گمنام، میهمان مردم خرم آباد و دانشگاه آزاد این شهر بود. آری پیکر پاک این شهید گرانقدر قبلا به عنوان شهید گمنام در محل دانشگاه آزاد خرم آباد دفن شده و در غربت مادرش آرام گرفته بود.

اما گویی این شهید سرباز، دوری از خانواده‌اش را بیش از این نتوانست تحمل کند و در نهایت پس از هشت سال غربت به آغوش مادرش بازگردد.

شهید سرباز محمد نوری زاده، متولد سال ۱۳۴۷ شهر تبریز بوده و در تاریخ ۱۸ بهمن ماه ۶۶ به جبهه اعزام شده و در گردان ۱۷۵ تیپ ۴۰ شهر سراب استان خدمت می‌کرد که در تاریخ ۲۴ تیرماه سال ۶۷ در منطقه عملیاتی شرهانی به شهادت رسید. 

پیکر این شهید گرانقدر، سال ۹۲ توسط کمیته جستجوی مفقودین به وطن بازگشت ولی از آنجا که فاقد مدارک شناسایی بود،  به عنوان شهید گمنام در دانشگاه آزاد خرم آباد به خاک سپرده شد.

هویت این شهید مفقودالاثر تبریزی طی روزهای اخیر با آزمایش دی ان ای شناسایی شده است، او در زمان شهادتش متاهل و دارای یک فرزند دختر سه ماهه بود.

۳۴ سال منتظرت بودیم...

مادرش، با شعرش به پیشواز خبر پیدا شدن فرزندش می‌رود و این خبر با حضور چندی از مسئولان نظامی و روحانی ارتش و مسئولان اداره کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس استان به حضور خانواده‌اش اطلاع داده می‌شود.

"بالام سفردن گلیب
اوزوده بی خبردن گلیب 
منه خبر وریدی 
گوریدیم هاردان گلیب"

"منه اولوب یری بلی
آی بلی یری بلی 
۳۴ ایلدی گدیب دی 
اولمیب یری بللی"

وقتی نام شهید را می‌گوید، مادرش هم می‌گوید: قربان نامت شوم.

کمی آن طرف تر فرزند دختر ۳۴ ساله‌اش با چشمانی گریان خبر پدرش را می‌شنود. می‌گوید: ۳۴ سال است که پدرم را ندیدم. تمام این سال‌ها منتظر بودم بیاید. 

برادر شهید هم با چشمانی اشک بار می‌گوید: چشممان به در بود تا بیاید اما نمی‌توانستیم قبر برادر را پیدا کنیم. الان همین که قبری دارد و می‌توانیم پیشش باشیم و با او درد و دل کنیم برایمان کافی است.

۳۴ سال منتظرت بودیم...

کشور ما، خون بهای بسیاری را در راه حفظ ناموس و خاک داده است. شهدا، جانبازان، ایثارگران و بسیاری دیگر، همگی در فداکاری از جان خود دریغ نکرده و امنیت، آزادی و استقلال امروز جمهوری اسلامی ایران مدیون تک تک این فداکاری‌ها است.

چه بسا مادران بسیاری که بعد از گذشت چندین دهه هنوز به انتظار فرزندشان اشک می‌ریزند و چه بسا مادرانی که بدون دیدن دوباره فرزند شهیدشان به لقای الهی می‌پیوندند.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.