باز زمستان رسیده و تقویم دوباره داغی عمیق را ورق می‌زند؛ داغی به اسم حاج‌قاسم. نامش که می‌آید، انگار تمام کوچه‌های شهر بوی ایثار می‌گیرند، اما این‌بار کرمان حال‌وهوای دیگری دارد.

به گزارش ایسنا، گلزار شهدا امسال نه‌تنها میزبان اشک‌ها برای سردار دل‌هاست، بلکه آغوشش دلتنگ شهدای مظلوم حمله تروریستی‌ و شهدای جنگ ۱۲ روزه است.

جای‌جای این خاک مقدس، یاد پرواز مردان و زنانی را زنده می‌کند که تنها برای عشق آمده بودند و میان همه آن قاب‌ها، چهره دخترک کاپشن‌ صورتی چون خنجری آرام در دل آدم می‌نشیند، معصومیتی که تنها به شوق زیارت قدم گذاشت و بی‌گناه، پروازش دل یک ملت را لرزاند.

ششمین سالگرد شهادت سردار دلها و همراهانش تلخ‌تر است زیرا در مراسم گرامیداشت سالروز خداحافظی سردار دل‌ها صدای قدم‌های سرداران شهید شنیده نمی‌شود، همان‌هایی که هر سال حضورشان آرامش و صلابت بود.

 نبودشان در سکوت مراسم فریاد خواهد زد و نگاه‌ها ناخودآگاه در پی قامت‌هایی می‌گردد که روزی مردانه سینه سپر می‌کردند.

در هنگامه مرور بایدها و نبایدهای جنگ ۱۲ روزه و به یاد روزهایی که آتش و خاکستر منطقه را فرا گرفته بود، بیشتر از همیشه درک می‌کنیم که چرا حاج‌قاسم خستگی نداشت، چرا آرام نمی‌نشست، چرا همواره پیش‌قدم بود؟

او برای همین روزها می‌جنگید، برای لحظاتی که دل مردم از خبرها می‌لرزد اما هنوز امیدشان به ایستادگی مردانیست که امنیت را از دل آتش بیرون می‌کشیدند.

اما با همه این داغ‌ها، با همه این زخم‌های تازه، کرمان ایستاده است، شهر آماده و مردم آماده‌اند. خانه دل‌ها جارو شده برای میزبانی از مهمان‌های حاج‌قاسم.

امسال بیش از هر سال، حضور مردم مرهمِ دل‌های داغ‌دیده شهداست که با یاران حاج قاسم همچنان منتظرند تا دور هم جمع شویم. 

سلام به آنان که رفتند تا ما بمانیم. 

سلام به حاج‌قاسم، به دخترک کاپشن‌صورتی و به همه شهدایی که نامشان تپش قلب این سرزمین است.

انتهای پیام