حافظ موسوي معتقد است: دليل كمتر برگزار شدن جايزه‌هاي شعري اصلا اين نيست كه شعر خوب توليد نمي‌شود. اين شاعر در ادامه گفت و گو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، يادآوري كرد: مگر داستان‌هايي كه منتشر مي‌شود لزوما داستان‌هاي خوبي است؟ هر سال از رمان‌هايي كه منتشر مي‌شود چهار يا پنج تاي آنها خوب است و در شعر هم به هر حال سه يا چهار كتاب شعر خوب پيدا مي‌شود؛ اما مخاطب شعر محدودتر است. اين قضيه در همه جاي دنيا صدق مي‌كند؛ چرا كه شعر يك چيز خاص است و زمان مي‌خواهد. وي ادامه داد: نمي‌دانم چرا در مملكتي كه مملكت شعر است بسياري از جوايز ادبي مانند شركت انديشه سازان يا جايزه ادبي اصفهان و پكا فقط به داستان جايزه مي‌دهند. اين موضوع براي خود من هم ايهام دارد. البته شايد بخشي از آن مربوط به مد باشد كه اينك ادبيات داستاني مد است و واقعيت اين است كه ادبيات داستاني مخاطب بيشتري دارد. شايد هم دليل اصلي‌اش از ناحيه كساني است كه به ادبيات داستاني جايزه مي‌دهند؛ ولي به شعر نمي‌دهند. موسوي تصريح كرد: اينك مردم ما شعر كلاسيك كمتر مي‌خوانند و بيشتر به شعر نيمايي و به بعد توجه دارند. شايد يكي از دلايل توجه نكردن به جايزه‌هاي شعري اين باشد كه جريان نقد شعر فعال نيست و منتقدان كه در زمينه شعر نقد بنويسند كمتر بوده و كساني كه جايزه مي‌دهند نمي‌دانند كه بايد به چه كسي مراجعه كنند. البته شايد اينكه معيار شعر مانند داستان چندان روشن نيست نيز در اين قضيه تاثير بگذارد. وي گسترش جوايز شعري را در رونق شعر مؤثر دانست و با اشاره به جوايز ادبي داستان و تاثيرهايش عنوان كرد: اين جايزه‌ها در مورد داستان فايده مهمي كه داشته اين بوده كه توجه نويسنده را به مخاطب و نويسنده جلب كرده است؛ زيرا يكي از ملاك‌ها در داوري‌هاي عمومي (نه همه آنها) اين است كه اين كتاب چقدر مي‌تواند مقبوليت عمومي پيدا كند. علاوه بر آنكه ارزش ادبي هم داشته باشد. اين شاعر گفت: متاسفانه جامعه كتابخوان ما رقم اندكي به خود اختصاص داده، به همين دليل هم شاعر و هم رمان نويس دل‌نگراني امروزش فروش كتاب است و برايش اهميت دارد كه كتابش چند بار چاپ مي‌شود. به اين دليل بخش قابل ملاحظه‌اي از شاعران ما از اين بابت قطع اميد كرده‌اند كه اين امر طبيعتا روي شعر تاثير مي‌گذارد. اگر نصف آناني كه رمان مي‌خوانند شعر مي‌خواندند، براي شاعر هم انگيزه ايجاد مي‌شد و شاعر نيز نگران اين بود كه آيا كتابش فروش خواهد رفت يا نه. غير از عده‌اي كه حرفه‌يي شده و مخاطب خود را دارند و كتابهايشان هم فروش مي‌رود، جريان بزرگتري از شاعران اصلا برايشان مهم نيست كه كتابشان فروش برود يا نرود. شايد از قبل هم مي‌دانند كه كتابشان فروش نمي‌رود. وي در ادامه با بيان اين مطلب كه شاعر اينك از فروش كتابش قطع اميد كرده است، افزود: اين موضوع بسيار اشتباه است؛ چراكه ضربه بدي به شعر ما زده و شعرمان را منزوي خواهد كرد. جوايز شعري در اين زمينه مي‌تواند تاثير داشته باشد. يعني از يك سو جامعه كتابخوان و علاقه‌مند شعر را متوجه مي‌كند كه اين كتاب قابل ملاحظه است و عده‌اي آن را تاييد مي‌كنند و زماني كه اين كتاب فروش رود، بخشي از شعر جدي فارسي هم به دست مخاطب رسيده و باعث تاثير در شاعران خواهد شد و كسي كه شعر مي‌نويسد يا مجموعه‌اي در مي‌آورد در پس ذهنش اين موضوع وجود دارد كه شعر هم مي‌تواند پيشرو بوده و مخاطب جدي داشته باشد. موسوي در پايان با اظهار تاسف از اينكه چنين روحيه‌اي اكنون در جامعه ما حاكم نيست، اظهار داشت: متاسفانه 400 يا 500 نفري هستند كه خودشان براي خودشان مي‌نويسند و مخاطب آنچناني ندارند. انتهاي پيام