• جمعه / ۳ مرداد ۱۳۹۹ / ۱۱:۲۵
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد خبر: 99050301634
  • خبرنگار : 50264

برسد به دست مالک هتل جهان؛

اتاقی برای مادرِ اصفهان...

اتاقی برای مادرِ اصفهان...

ایسنا/اصفهان سال‌ها ایستاده بود بَرِ چهارباغ. داشت، به چنارها و آدم‌ها نگاه می‌کرد و پیر می‌شد که جلوی ستون‌ها و کنگره‌های باشکوهش را پرده گرفتند تا هتل جهان را احیا کنند؛ هتل جهانی که یک‌بار، به زیباترین شکل ممکن در جهانِ داستانِ علی خدایی احیا شده و می‌تواند در عالم واقع نیز اتاقی داشته باشد، برای یکی از شخصیت‌های قصۀ «آدم‌های چهارباغ» که لقبش «مادر اصفهان» بود و نامش: «عادله دُواچی».

فرض کنیم سالِ ۱۴۵۰ هجری شمسی است، باد می‌وزد و اشرفی‌ها را روی زنده‌رود می‌ریزد. در همین لحظه مردی به مردی دیگر، سلام می‌کند:

_یک هتل خوب می‌خواهم آقا.

_چیطو هتلی باشِد؟ مجلل، سنتی، قانون شیکن یا قصه‌دار؟

_ هتل قصه‌دار دیگر چه صیغه‌ای است؟

_هتلی قصه داری اصواهان، هتل جهانه‌س. صادقی هدایت یه خطّایی از سفرنامه‌شا تو همین هتله نوشته‌س، میرزاده عشقی‌ام اینجا اومده بوده‌س، ارحام صدرم همینجور، اما هیچکدومی اینا قصه‌ای هتل جهان نیس. عجله که نداری؟

_نه آقا.

_ پس بیشین اینجا لبی آب تا براد بقیه‌شا بوگم. نیم قرنی پیش یه بنده خدایی به اسمی علی خدایی، بوگو علی خدایی

_علی خدایی.

_بله، این آقا اومد یه کتابی نوشت آ اسمشا گذاشت «آدم‌هایی چارباغ». تو این کتاب که حالا اصواهانیا مثی لالای به گوشی بچاشون می‌خونن، قصه یه زنی بود که صداش می‌کردن عادله دواچی.

_بوگو دواچی.

_دواچی.

_می‌دونی دواچی چی چیه‌س؟

_نه.

_  همین پارچه‌چی چلواری سیفیدا که قبلی پوشک و اینا برا بچا استفاده می‌کردن.

_ملتفت شدم آقا.

_جونم برات بوگد که این عادله دواچی، کهنه شوری محله چارباغ بوده‌س. بوگو چارباغ

_چهارباغ.

_ هان باریکلا. این زن، از صبح تا اِلای شوم، می‌شسته‌س لبی مادی و هی چنگ می‌زده‌س به این کهنه‌ها و زردا را سیفید می‌کرده‌س و می داده‌س دسی صاحباش. اما از یه جای به بعدا، نه تو مسیری نیاصرم، نه تو مسیری فرشادی، نه سرلت، دیگه هیشکی بهش دواچی نمی‌دد که بشورد. چرا؟ چون که ماشینی لباسشوی «زانوسی» تازه اومده بوده‌س تو بازار و همه خریده بودن. خب مردی حسابی دیگه خودد فکراشا بکن که سی تا زانو کوجا و دو تا زانو این زن؟ خلاصه، یه مردی به اسمی مرتضی درفشی. بوگو مرتضا درفشی

_مرتِضی درفشی.

_ نه انگار شوما درست ملتفت نشدی. مُر تَ ضا

_مرتَضا

_حالا شد. این مش مرتضا به عادله دواچی که سرگردون شده بوده‌س میگد تو که شستن و سابیدن بلدی، برو برا بزرگترا کار کن. برو این هتل جهان پیشی آقا مهدی. عادله هم میرد و اونجا موندگار می‌شد.

_همین؟

_ شوما هف ماه به دونیا اومدین؟

_ متوجه نشدم.

_میگم تعجیل نکن. بذار قشنگ براد بوگم چی به چیه‌س. آخه این اصواهان، همه چیش رو حساب و کتابه‌س.

_ببخشید، بفرمایید. سراپا گوشم.

_صاحبی هتل جهان یه ارمنی بوده‌س به اسمی تونی خان. بوگو تونی خان

_تونی خان.

_هان باریکلا، این تونی خان یه اتاقای طبقه بالا هتل جهانا میدد به عادله. عادله هم تشتی دواچی شوریشا می‌ذارد گوشه این اتاق که یادش نرد از کوجا به کوجا رسیده‌س. این تشته حالام هس و همه‌ش درسه‌س آ حکمت. بری می‌بینی توشا پُری شمعدونی کردن. اما یه وقت فکر نکنی قصه‌ی هتل جهان همین تشته‌سا. نه، بیش از ایناس.

_بی‌تاب شدم، لطفا اصل مطلب را بگویید.

_دل مالشا بذار کنار، بذار این قصه خوب بیشیند به جوند که بعد که رفتی از اینجا و خواسی برا یکی تعریف کنی به اِن و مِن نیفتی.

_بله، چشم، دیگر حرفی نمی‌زنم. گوشم با شماست.

_احسنت. این اتاقی عادله، یه پنجره داشته‌س با پرده‌ای کرکر که وا می‌شده‌س به چارباغ. از اونجای که عادله دواچی عاشقی چارباغ و آدماش بوده‌س، شبا ورمیجیگیده‌س رو تختی فنری این اتاق و ...

_ببخشید ورمیجیگیده یعنی چه؟

_یعنی می‌جسه‌س بالا، می‌پریده‌س رو تخت آ می‌رفته‌س تو هوا. چیطو ماهی تو مای تابه ورمیجیلیزد؟ اینم همونجور. آ کارا خدا دری سقف وا می‌شده‌س و عادله کلی چارباغا تو یه نظر می‌دیده‌س.

_راستی آقا؟

_اینا قصه‌س. بوگو قصه

_قصه

_بله، ولی این که الان به شوما میگم قصه نیس دیگه، تاریخه‌س. سالی ۱۳۹۹ که میان این هتلا بسازن، میگن چیکار کنیم چیکار نکنیم. می‌بینن اگه یه اتاق برا عادله دواچی بذارن کنار و شبیهی همون اتاقی کتابی آدمای چارباغ بسازنش، هم احترام گذاشتن به نویسندۀ فقیدی شهرشون، هم یه ویژگی خاص دادن به هتلشون، همم گردشگرای ادبیا می‌تونن جلبی این هتل کنن. این کارا به بهترین شکلی ممکن انجام میدن و دیگه از اون سال به بعد تمومی مردومی شهر قصه «عادله» آ رازی اتاقشا به هم و دو می‌گن، به توریستا می‌گن. جوریه‌س که برا گرفتنی این اتاق صف می‌بندن. بهش می‌گن اتاقی مادری اصفهان. حتی خودی اصواهانیام که اینجا کاشونه دارن، بعضی شبا میرن تو این اتاق می‌خوابن ببینن چیطورکی بوده‌س که این سقفه وا می‌شده‌س برا عادله.

_ممنون که گفتید، از کدام طرف باید رفت به این هتلِ جهان؟

دنباله سیا سه پلا بگیر آ برو بالا، دسی چپد مشخصه‌س. یه هتل جهان بیشتر نیس تو کلی چارباغ.

_اسم شما چی بود آقا؟ می‌خواهم در خاطراتم بنویسم.

_به من میگن احمد سیبی. (با خنده) حالا بوگو احمد سیبی 

_ سپاس فراوان آقای احمد سیبی.

_دسی خدا به همراد. این قصه را برا همه همشهریاد بوگویا. نگی مدیونی این چارباغی و همه آدماش.

_چشم آقا، با کمال میل. بدرود.

برگردیم به سال ۱۳۹۹ هجری شمسی، حالا جلوی هتل جهان را پرده گرفته‌اند تا احیایش کنند. کاش یک نفر این نوشته را به همراه یک جلد از کتاب «آدم‌های چهارباغ» به دست مالک هتل جهان برساند و به او بگوید: اگر می‌خواهید یک جاذبۀ گردشگری جدید برای اصفهان خلق کنید، مثل تونی خان به عادله دواچی یک اتاق بدهید؛ اتاقی ساده با تشت، گل شمعدانی، پردۀ کرکر و تختی فنری به نام مادر نصف جهان و برای همۀ جهان.

مالک هتل گفته: هتل جهان هتل خواهد ماند و اگر نمی‌ماند، چهارباغ حتما چیزی کم داشت. پس با کمی ظرافت، می‌توان آن را هتلی جهانی کرد و قصه‌اش را ورد زبان همه، نیز می‌توان این پیشنهاد را نادیده گرفت و از آن یک هتل عادی ساخت؛ مثل همۀ هتل‌های جدید، بی‌هیچ روح و قصه‌ای.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.